Ook de goden vervelen zich….

Verveling. Ieder mens kent deze gemoedstoestand wel. Verveling is een ongenaam gevoel van desinteresse, van lusteloosheid, van geen zin hebben.Volgens  Kierkegaard (1813-1855) en Nietzsche (1844-1900) komt verveling niet alleen bij mensen voor, maar ook bij goden. Kierkegaard schrijft:

“Omdat verveling toeneemt en omdat verveling de wortel van het kwaad is, kan het geen wonder zijn dat de wereld achteruitgaat en het kwaad toeneemt. Dit kwaad was al in het begin van de wereld aanwezig. De goden verveelden zich, en dus schiepen ze de mens…”

In De Antichrist schrijft Nietzsche dat de goden vergeefs tegen de verveling strijden en dat zij om de verveling te overwinnen de mens hebben uitgevonden. Maar al snel kwamen de goden er achter dat  ook de mensen zich vervelen. Volgens Nietzsche beviel dit de Goden niet. Hij stelt:

“Het wordt de goden zwart voor ogen – wat te doen! – De oude god vindt de oorlog uit, hij scheidt volkeren, hij zorgt dat mensen elkaar vernietigen.”

Indien ik anno 2012 naar onze levens kijk, valt het op hoeveel wij doen om de verveling te ontwijken. We zijn hyperactief om maar niet de confrontatie met het niets aan te hoeven gaan. Toch lukt het ons nooit helemaal de verveling uit onze levens te bannen; ondanks drukke levens overrompelt de verveling velen nog steeds. Verveling is misschien wel het belangrijkste kenmerk van de mens. Goethe zei al:

“Als apen er zouden in slagen zich te vervelen, dan zouden ze mensen kunnen worden.”

Ik denk dat pas indien wij om kunnen gaan met het niets en verveling dus van binnenuit overwinnen, oorlogen, geweld en onderlinge strijd te stoppen zijn. Het is lastig verveling te overwinnen. Dat blijkt telkens weer. Ook in mijn eigen leven. Toch denk ik dat verveling overwonnen kan worden en dat zowel de goden als de mensen dit kunnen.